विचार-विमर्श: जीवनी।सम्झना

नयाँ

Showing posts with label जीवनी।सम्झना. Show all posts
Showing posts with label जीवनी।सम्झना. Show all posts

Monday, June 8, 2020

च्याट्ट टुट्न सक्छ यो जिन्दगी !

June 08, 2020 0

सम्झनामा हरिभक्त कटुवाल


                                                                                                       राजिन पनेरू/पुरु लम्साल

'बा, पाठशाला जान्नँ म
इतिहास पढाइन्छ त्यहाँ मरेका दिनहरूको' 
सन् १९३५ जुलाई २ अर्थात् १९९२ साल असार १८ गते मंगलबार भारतको आसाम राज्यको डिब्रुगढ, बर्डबिलको ख्वाङ गेर्‍गेरी गाउँमा जन्मिएका हरिभक्त कटुवाल किस्सैकिस्साका एउटा जिन्दगी हुन् ।



     बूढीडिङ नदीमा आएको बाढीले सबथोक बगाएपछि नौ महिनाका हरिभक्तलाई बोकेर बोगिबिल आएको कटुवाल-परिवार ब्रह्मपुत्रको किनारमा आश्रय लिन पुग्यो । सन् १९५० को भुइँचालोले थला परेको बोगिबिल तंग्रिन नपाउँदै ब्रह्मपुत्रमा आएको बाढीले नेपालीभाषीहरूको बस्ती बगरमा परिणत गरिदियो । त्यो त्यही समय थियो, जति बेला हरिभक्त जागुनमा आफैं विद्यालय खोलेर शिक्षाको ज्योति छरिरहेका थिए ।
Read More

Wednesday, May 13, 2020

नेपथ्य किस्सा - अश्वत्थामा हतोहतः

May 13, 2020 0
आदरणीय अविनाश दाइ !
          तपाईँसँगका केही नेपथ्य किस्साहरू छन् । यी किस्साहरू मेरा लागि खास छन् । समय रह्यो भने पढ्नुहोला । साथमा तपाईँको जन्म दिवस । दीर्घजीवनको कामना गरेँ । बाँकी किस्साहरूबाटै ...
किस्सा १
          पोखरा बसाइताकाको कुरा हो, गरिमाको नियमित पाठक थिएँ । गोरखापत्र बाजेको पत्रिका पोखराको 'खास' थियो । पैसा तिरेर वा नतिरेर पढ्नेको  जमात सधैँ देख्न पाइने । पैसा नतिर्ने छाँटकाँट देखे भने 'बाजे' यौनसाहित्यको लर्कोतिर देखाउँदै भन्थे, 'ऊ त्यो पढ्नू । यहीँ बसेर ।'

          ढिलै हात परे पनि गरिमा विशेष लाग्थ्यो । गरिमाको 'गरिमा' थियो । लाग्थ्यो, 'कुनै दिन यसमा लेख छपाउन पाए !' मानौँ लेख छापिएर आएको छ र उक्त प्रति बोकेर डेरामा दौडिरहेको छु । व्यक्ति विशेष अन्तर्वार्ता र समालोचना मेरा लागि प्रिय थिए किनकि ती आलेख मेरो अध्ययनका लागि थप खुराक बन्थे ।
Read More

Saturday, April 11, 2020

उत्तीसघोडा–बत्तीसघोडाका कन्डक्टर (मोराश)

April 11, 2020 0
                                                                                                 राजिन पनेरू 
उत्तीसघोडा–बत्तीसघोडाहरू ! 
      सुन्नोस्, सुन्नोस् र फेरि सुन्नोस् ! यो वैकुण्ठ एक्सप्रेस मिनीबसको म चालक हुँ र कन्डक्टर पनि । यो क्याप लगाउँदा म चालक हुन्छु र क्याप फुकाल्दा कन्डक्टर ।’ यही उद्गारले मलाई मोराश अर्थात् मोहनराज शर्मासम्म पुर्‍यायो । सम्वत् २०६२ मा मोराशकृत नाटक ‘वैकुण्ठ एक्सप्रेस’ पढ्न बस्दा पृष्ठैपिच्छे म कुतकुतिइरहेँ ।
नयाँ पत्रिकाद्वारा लिएको स्टोरी स्केच 


Read More

Saturday, November 9, 2019

जीवन : आदिमता र वर्तमानको ‘फ्युजन' - व्यक्ति विशेष

November 09, 2019 0


       मलाई बारम्बार सम्झना आउँछ- भीमसेनको धरहरा र मेरा ८४ वर्षीय हजुरबुवा... । ६० वर्षपहिले नौ दिनको यात्रा तय गरेर नेपाल (काठमाडौं) आएका मेरा हजुरबुवा ६० वर्षपछि ६ घन्टामा ओर्लिएका थिए उही नेपाल । किशोरवयमा अनेकौं डाँडाकाँडा छिचोल्दै हेर्दै, जहान-परिवारलाई लत्ताकपडा किनिदिने सोच बोकेर नेपाल आइपुगेका त्यति बेलाका हजुरबुवा आज छ दशकपछि दुवै आँखाको दृष्टि गुमनाम गरेर आइपुगेका थिए । हिजो घ्यू बेच्न आइपुगेको नेपालसँग हजुरबुवाको एउटै पुकार थियो- मलाई मेरो नेपाल हेर्नसक्ने बनाइदेऊ...!
प्रा.डा. रामप्रसाद पोखरेल (आँखाबा)
काठमाडौंको वर्तमान अवस्था र भीमसेनकृत धरहरा हेर्ने सपनाको साक्ष्य अर्थात् हजुरबुवाको बीपीकोइराला लायन्स नेत्र अध्ययन केन्द्र महाराजगन्जमा शल्यक्रिया हुँदै थियो । यसैबीच मैले शल्यक्रियामा संलग्न चिकित्सकसँग हजुरबुवाको धरहराबाट काठमाडौं हेर्ने सपना सुनाइसकेको थिएँ । यस मानेमा पनि शल्यक्रियाको भोलिपल्ट मैले उनको आँखाको पट्टी धरहरामै पुगेर खोलेँ । हजुरबुवाले काठमाडौंलाई दोस्रोपटक निकै गहिरोसँग हेरे । हजुरबुवाको अनुहार पढिरहेको मलाई यस्तो लाग्यो कि जसरी कुनै व्यक्तिले पहिलोपटक भेटेको बच्चालाई एकैपटक प्रौढावस्थामा पुगेपछि भेटेको छ ।
Read More